il s’est rendu dans la Forêt
là où tout disparait
il a appelé au loup
on lui a répondu de partout
tous les Pièges
tous les Sortilèges
ont tenté de l’attirer
mais de toutes les épreuves il a triomphé
il se voyait ressortir en héros
déjà il le chantait tout haut
mais il y avait un Visage sans corps
a peine visible dans le décors
le Visage l’interpelle en souriant
mais son message est pour lui désespérant
pour toujours il restera dans la Forêt
il la dirigera désormais
Op de mooiste momenten van ons leven.
Willen we niet huilen.
Een tweede zoon wordt geboren en het ondenkbare blijkt mogelijk, met een evidentie waarvan men zich afvraagt waarom iemand er zich ooit de geringste vraag bij heeft gesteld. Een liefde reeds zo oneindig groot voor het eerste kind, bestaat plots ook voor het tweede. Liefde kan steeds groter. Er is altijd nog wat over. Men mag gulzig zijn en steeds weer komt die hoofdkelner persoonlijk langs om u rijkelijk te bedienen, met zoveel geluk u maar wil. Een discreet tikje op de schouder: wenst u nog wat geluk mevrouw? Ja graag, schep maar eens goed bij! Zo wordt dat tweede kind ons in de schoot gelegd, omvat door een garnituur met de mooiste kleuren in de rijkste schakeringen van alles wat maar kan omschreven worden als geluk. Zo kijkt men naar dat pasgeboren kind in het holst van de nacht, zonder dat reeds iemand zijn intrede in onze wereld kan vermoeden. Maar voor ons is hij reeds de reden van ons bestaan.
Het middelpunt van ons.
Dan pakt men zijn bezittingen in. Kleine kleren die meegekomen zijn en nu worden gedragen.
Armen wiegen en handen omvatten.
Een plaatsje op de achterbank wordt gevuld.
En we zijn op weg naar de grootouders om onze oudste op te halen, die op dat moment met zijn volle drie jaar een aardbeving heeft ervaren de laatste dagen die niet meetbaar is op de schaal van Richter. Zoveel is er ineens veranderd in zijn leven.
Onderweg kruipt het geluk ineens omhoog.
Het stroomt doorheen de aderen en suist in de oren.
Er wordt nog een schepje bovenop gedaan. Bedien u rijkelijk.
Er bestaat geen overdaad.
Wanneer we toekomen, zit hij al op het trapje voor het huis te wachten.
Blote beentjes zetten zich plots overeind en hij holt ons tegemoet, zo blij is hij dat we naar huis gaan met onze nieuwe leven.
In ons nieuwe bestaan.
Het huis is hetzelfde gebleven, maar alles erin is weer anders. De liefde vibreert op andere tonen.
Ik stap uit en neem hem in mijn armen.
En daar komen ze, de tranen. Ik wil ze niet toelaten.
Ik wil niet huilen.
Ik wil doen alsof het allemaal niets is. Zo eenvoudig.
We nemen onze beide kinderen mee naar huis.
Niets aan.
Alles in mij welt naar boven.
In de auto huil ik dikke tranen.
In de beslotenheid van mijn gezin.
Op het gelukkigste moment van mijn leven.
Ze was vervuld van WROEGING omdat ze nooit zou behoren tot de ELITE van de maatschappij, alleen maar door haar ongeletterdheid, terwijl ze zo hield van LITERATUUR. Ze kon zo intens genieten van die logische opeenvolging van LETTERS die zich aan elkaar regen met een EVIDENTIE die niemand ooit in vraag zou stellen. Zo waren ze aan elkander verbonden en vormden ze ZINNEN als zilveren draden die alleen maar rechtdoor gingen. En toch elkaar de hand reikten op KNOOPPUNTEN, waar de essentie van de keuze in lag besloten, om richting te geven aan waar het BEGIN zich verzoende met het EINDE. In een nooit eindigend VERBOND van genot tot creëren en laten geboren worden. Met de ambitie in haar fijngevoelige poten betrad ze het WEB van woorden en kon dan alleen maar het gevoel opzuigen dat ANDEREN voor altijd hadden weten te vereeuwigen. En dan wist ze, slechts kon ze LEVEN wanneer wat nog onbeduidender was dan haarzelf, gevangen raakten in wat haar BREIN had gesponnen om hen te doden.
De oudste zoon is een schat van een jongen en zijn aanwezigheid vult elke ruimte die hij betreedt met een bekoring waar men zich als ouder alleen maar over kan verheugen, in een buitensporige vorm van liefde en trots. De laatste dagen was hij er niet en het huis was leeg. Ook al was er de jongste, die met zijn verwoede kruippogingen en lieve geluidjes zoveel vertedering opwekt… Er was toch ook dat diepe en fundamenteel gemis in onze lichamen, want hij logeerde bij oma. En daar wil hij zelfs wonen, zo deelde hij ons dagelijks telefonisch mee, want zoveel leuks valt daar te beleven, het geraakte gewoon niet op. Veel te beleven. En nog meer.
Vandaag was hij eindelijk terug, na dagen van pauze in ons hart. Wetende dat hij vele dingen beleefde bij zijn bloedverwanten die ook intens van hem houden en hun harten konden bijtanken met liefde, maar hier werd het steeds leger en holler.
Maar toen was hij er weer. Hij danste het terras op als was hij nooit weggeweest.
En mijn hart maakte een sprongetje, zoals dat beschreven wordt in de vele boeken die ik heb gelezen, en waarvan ik op zulke momenten kan ervaren dat een orgaan werkelijk zoiets doet als opspringen, wanneer het geliefde kind er ineens weer is. We sloten ons in een innige omhelzing die vooral gedwongen werd van mijn kant, maar hij maakte geen al te overmatig bezwaar.
‘Heb je me gemist?’ riep ik bijna uit.
Ik wist nog net mijn stem te temperen bij wijze van respect voor de buren.
Daar stond hij dan, de armpjes besluiteloos naast het lichaam, zijn gezichtje nadenkend en op zijn voorhoofd stond het woord ‘dilemma’ te lezen.
Want het sociaal wenselijke antwoord kon hij duidelijk wel raden. Maar oneerlijkheid in elke vorm is tegen zijn aangeboren karaktertrekken.
‘Sorry. Ik heb het geprobeerd mama. Echt waar.’
Ik knikte, met de glimlach.
‘Mijn broertje heb ik wel gemist, denk ik. Maar jou en papa niet. Maar volgende keer zal ik het heel hard proberen!’
Hij keek wat onwennig naar mijn glimlach.
Vanavond in bed, in een innige omhelzing voor het slapengaan, hadden we het er weer over. Hij voelde zich duidelijk tekortschieten, maar ik zei dat ons niet missen net een teken was dat het bij oma en opa net heel leuk was geweest.
‘En heb jij me dan gemist?’ vroeg hij met grote ogen.
‘Ja,’ zuchtte ik, ‘want ik dacht voortdurend aan jouw lach, en al je waarom-vragen, en je leuke verhaaltjes, en zovele andere dingen.’
‘Maar ik heb dat niet gevoeld!’ riep hij uit, met de grootste ontzetting.
Toen was het stil. We raakten verzonken in onze gedachten.
Teleurstelling op zijn lieve gezichtje.
‘Ik wil jullie graag eens missen. Volgende keer zal ik het echt heel hard proberen.’
‘Afgesproken,’ zei ik.
En toen vielen zijn vermoeide oogjes als vanzelf toe.
Elle a suspendu ses larmes
Sur une toile d’araignée
Là, elles tardent à s’évaporer
Son chagrin la désarme
Mais elle veut encore le garder
Elle regarde la toile peinte
Sur les genoux les mains jointes
Le chagrin finira par se dissiper.
O help mij!
Ik ben een gijzelaar. Geboren in een lichaam dat niet het mijne is.
Gedwongen te leven met mezelf, die andere, die zich niet kenbaar aan me wil maken. Mijn handen geklemd , dag na dag, rond de tralies van mijn gevangenis.
Tot mijn knokkels wit worden en de wanhoop me op de knieën dwingt.
Gevangen genomen door dit lichaam dat ik niet ken, nooit zal kennen, nooit zal kunnen appreciëren.
Ik ben dit niet.
Help mij.
Dit lichaam is niet het mijne.
Mijn uiterlijk wandelt ergens haar weg, onwetend dat mijn ziel haar zoekt, elk uur van de eindeloze nachten. Het is een verbeten strijd, met een verkeerd begin maar zonder einde.
‘Ik ben hier!’
Hoor toch mijn schreeuwen!
Hoor toch mijn wanhoop!
Dit ben ik niet. Dit wil ik niet zijn.
Bevrijd me uit mezelf!
Dans le brouillard, je la perdais
En toute hâte je l’ai suivie, comme j’ai pu
Le brouillard engloutissait, tout même le silence
Il est difficile de voir si loin
Elle ne peut pas m’égarer
Nous avions passé tous les beaux jours ensembles
C’était mon ombre après tout
Nous sommes trop négligeants de notre ombre
On ne la regarde que quand un enfant
Marche dessus en s’amusant
Mon regard tente de déchirer le brouillard
Mais je me souviens et j’abandonne
J’avais appris qu’il ne sert à rien
De vouloir à tout prix voir si loin
Parce que jamais rien ne se passe
Comme nous l’avions prévu
Juste distinguer ce qu’il y a
Un pas devant moi
Plus n’est pas nécessaire
A ce moment le brouillard lache mon ombre
A nouveau éclaboussée de soleil
Alors je me détourne et reprend le chemin
Qui s’enfonce dans la densité du brouillard
Peut-être nous retrouverons-nous un jour.
Fluisterwoordjes
Lanterfanten
Losse beetjes liefde
In jouw oortjes
Dan luisterend
Blijven nu stil
De drukke handjes
Een gevoel wil erlangs
Er is iemand
Die van me houdt
En de woorden zoeken
Hun weg naar mijn hart
Maar moeder toch
U heeft weet
Van onze liefde
Want ze is zo
Evident
Zo doodgewoon
Niet te benoemen
Deze verbintenis
Nooit doorgeknipt
Er zijn geen vragen
Noch antwoorden
Bij moederliefde
Ze is onuitgesproken
Want de woorden
Zouden slechts vervliegen
Laat ze groeien in ons
Zonder meer
In een stil verbond
