De dakloze muzikant

De man doorzocht mijn vuilbak met het vingerspel van een getalenteerde pianist. Mijn ogen bleven hangen op die soepele slanke vingers, die zich muzikaal doorheen mijn etensresten musciceerden, terwijl zijn mondhoek trilde van zichtbare inspanning bij het spelen van zo’n moeilijk stuk. Mijn ogen werden wazig van bewondering bij het zien van zo’n bedreven muzikant, het was een talent waar ik eindeloos over kon dromen. Met een sierlijk gebaar haalde hij een nauwelijks gegeten kippenbout naar boven. Het moet gezegd dat ik het afkloven steeds opgeef nog voor ik er werkelijk aan ben begonnen.

Toch moet men mij wegdenken uit dit verhaal. Ik was alleen toeschouwer. Publiek in de concertzaal. Neerkijkend vanuit de loge die mijn raamkozijn me bood.
Naar de musicerende dakloze die zijn muziekstuk speelde tussen mijn overbodigheden. Ik wilde ze niet meer. Hij liet er zijn vingers over glijden met een elegantie die niet bij een dakloze past. Een gesofisticeerdheid van dien aard… Het doet wat met een mens.  Een zeldzaamheid is het geworden, dezer dagen, als het men mij vraagt. Maar ik blijf buiten dit verhaal.

Een donkere kat sprong sierlijk tussen de vuilbakken heen, als verzorgde ze de choreografie bij zijn nachtelijke muziekstuk. Met de hoge tonen van een ambitieuze sopraan, bedelde ze voor een aandeel in zijn succes. De man keek haar aan met staalharde blauwe ogen, en schopte zonder enig mededogen in haar richting, terwijl hij ongemanierder dan ik zou hebben verwacht, zijn tanden in de nog malse kip zette.

‘Ik wilde u verzoeken,’ sprak de kat, met een onvolledigheid die nochtans niets aan toevoeging gebood. De sappen liepen nu langs de hals van de man naar beneden.
Hij antwoordde met uithaal van zijn gespierde arm. Ik kreeg plots moeite de piano in beeld te houden die een dergelijk uit de kluiten gewassen ledemaat zou weten te dragen zonder haar klanken nog slechts zwaar en loom uit te braken.

‘Ik wil,’ verzocht de kat nu dwingend.
‘Ik ben het niet gewend door een poes te worden afgeblaft,’ antwoordde de man honend.
En aan de manier waarop hij zijn vingers nu diep in de kip boorde, begreep ik met een zucht van teleurstelling dat hij hooguit een drummer kon zijn geweest.

About Arret Facultatif

https://arretfacultatif.wordpress.com Deze blog is geschreven in twee talen (nederlands-français), door twee opmerkelijke vriendinnen. Wij vertalen elkaar niet, noch corrigeren elkaar, maar vormen samen een complementariteit in woord en beeld. Wij willen graag met onze handen laten geboren worden daar waar u kan van genieten, onder welke vorm dan ook. Poëzie en kleine stukjes uit het leven, maar ook volsagen verzonnen verhalen, hier vindt u het allemaal!
This entry was posted in Proza and tagged , , , , , , , . Bookmark the permalink.

One Response to De dakloze muzikant

  1. weblogtom says:

    Amai top!!!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s