Dieet der denkers

Ongelofelijk dat het me is gebeurd. Maar vanmorgen toen ik dat kleine onooglijke steentje zag blinken tussen de straatstenen, hield ik toch even halt. Het moest maar eens. Verder kijken dan je neus lang is, schreeuwde het in mij. Dit gaat je leven veranderen!
En er was er iets in mij dat me dwong om me voorover te buigen en mijn vingers de zompige aarde van die voeg deed omwoelen. Het ding leek zich eerst alleen nog dieper in het vuil te verstoppen, maar mijn vingers kroelden dieper en toen had ik het in mijn hand.
En het was onmiskenbaar een diamant. Niet eens zo’n heel kleine. Ik ben nu eenmaal een kenner op dat gebied. Ik kan u vertellen wat glas is, wat briljant, en wat diamant. Eén kant was nog helemaal ruw en onbewerkt, maar zijn onderzijde was reeds geslepen zoals het hoorde. Ik stak hem in mijn broekzak, want de kinderen moeten gewoon naar school, ook al werpt zich de rijkdom ineens voor mijn voeten.

Mijn verbazing kon niet meer op, toen ik op mijn terugkeer op net dezelfde plek weer zoiets betrekkelijk kostbaars zag liggen. Het was de buurvrouw van een paar huizen verder, zo oud als de straatstenen zelf, die met haar voet in een oneffenheid van de straat was blijven haken. Ik keek enigzins schuldbewust, toen het om dat kleine geultje bleek te gaan waar ik met mijn vingers zo verwoed had in zitten woelen, en waardoor haar pad dat ze inmiddels met haar ogen dicht kon afleggen, nu plots wel enige opmerkzaamheid had kunnen gebruiken. Haar benen trappelden een beetje in de lucht, maar verder zag ze er best gelukkig uit, zo liggend op wat blijkbaar een uitverkoren plek was voor fossielen met een geslepen onderkant, die kunnen blinken in de zon en hun waarde onthullen aan echte kenners, maar in het slechtste geval doorgaan voor briljant.
Daarom ging ik maar door met oprapen. Ook al zijn niet alle edelstenen me evenveel waard, ik wist dat haar dochter van een straat verder hem wel zou weten te apprecïëren.
Ieder zijn ding. Nietwaar.

Vervolgens was ik thuisgekomen en bedacht me wat ik met mijn gevonden schatten zou gaan doen.
Ik praat dan over die in mijn hoofd. Want geen van bovenstaande dingen zijn werkelijk gebeurd. Het waren alleen lossse flarden van gedachten.
Een mens ziet wat gebeuren in die paar honderd meter die ons huis van de school verwijderd is. En terug.
Toch besloot ik dat ik eens een dag zonder belachelijk veel fantasie zou moeten inlassen. En zonder het zoals bovenstaand beschreven beelddenken, van diamanten tot onbestaande buurvrouwen (degenen die écht zijn heb ik gelukkig nog niet zien spartelen op straat). Laat het ons een dieet voor de denkers noemen.

Morgen ga ik dus op dieet.
Dan denk ik gewoon eens na over wat we gaan eten ‘s avonds. En hoe we het weekend gaan organiseren.
Misschien maak ik wel een weekplan op of zo.
Maar vanavond mag ik er nog een stukje bijverzinnen. Bij dat van die diamant dan!
Die buurvrouw bleek een doodlopende piste.

About Arret Facultatif

https://arretfacultatif.wordpress.com Deze blog is geschreven in twee talen (nederlands-français), door twee opmerkelijke vriendinnen. Wij vertalen elkaar niet, noch corrigeren elkaar, maar vormen samen een complementariteit in woord en beeld. Wij willen graag met onze handen laten geboren worden daar waar u kan van genieten, onder welke vorm dan ook. Poëzie en kleine stukjes uit het leven, maar ook volsagen verzonnen verhalen, hier vindt u het allemaal!
This entry was posted in Proza and tagged , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

6 Responses to Dieet der denkers

  1. Francina says:

    goed geschreven!

    Ciao, Francina

  2. onderdeappelboom says:

    Leuk! Maar nog leuker als je die buurvrouw en die diamant mee naar huis had gebracht en vervolgens nog raardere dingen had bedacht. Maar ja, ik ben dat ook tegen diëten🙂

    • Bedankt Mevrouw Onderdeappelboom!
      Laat ons zeggen, dat diëten alleen maar méér zin geeft in de verboden vruchten, nietwaar. Vandaar: éénmaal thuis aangekomen waren de verhalen al exponentieel vermenigvuldigd en de diamant en buurvrouw geklasseerd. Bovendien bestaan er ook diëten om bij te komen, en indien niet, dan kan men nog steeds rekenen op het onvermijdelijke jojo-effect. Daarbij komt dat een dieet discipline nodig heeft. Die van mij moet ik nog even gaan zoeken, weet niet meer precies waar ik hem gelaten heb.
      Maar blij dat dit stukje je heeft weten te bekoren!

  3. weblogtom says:

    Geweldig!

    • Ja, ik ben er zeker van dat jij dat wel eens zou willen meemaken, dat je me vraagt ‘aan wat denk je?’ en ik antwoord: ‘ohh, niets.’ En dat dat dan werkelijk waar zou zijn.😀

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s