Boodschappen en de rest

Het begon allemaal die dag dat ik mijn oogbal kwijtraakte. Ik was toch altijd een beetje gehecht geweest aan alles wat mijn aangezicht betrof. Ik stond te kiezen tussen twee soorten chips in de buurtwinkel en plots tikte het ding voor mijn voeten te grond op en had het lef om een aantal keer op te stuiteren vooraleer hij definitief onder een rek verdween. Ik voelde me danig belachelijk, met zo’n zichtbaar gat in mijn hoofd. Voorbijgangers keken me grinnikend aan, vooral diegenen met lijstjes die al een week voor de werkelijke boodschappen waren uitgedacht en waarvan nu regeltje na regeltje zorgvuldig werd afgevinkt. Dat soort vrouwen bewaarde steeds een minachtend lachje voor dit soort situaties en ze waren verheugd dat nu even boven te kunnen halen, ten koste van dat gapende gat in het midden van mijn bevallige gezichtje.

Ik had natuurlijk kunnen denken dat het eens zou gebeuren. Mijn hand was ik de week voordien al kwijtgeraakt, toen ik de verkeerde meloen uitkoos en mijn vingers vastbesloten bleken om de zachte vrucht te blijven omknellen en me voorgoed in de steek te laten voor dit kortstondige moment van geluk. Ik had hen nog een heel leven aan sensaties kunnen bieden, maar mijn vingers persten zich in de rijpe en natte zachtheid van dat stuk fruit alsof ze hun hele leven gewacht hadden op niets anders dan deze wellust. Trots had ik me afgewend van wat ik gedacht had dat mij zou verkiezen boven een zoet avontuur. Ik had bovendien moeten trekken aan mijn arm om die over te halen dat het goed vertoeven zou zijn aan mijn zijde voor de rest van zijn leven, want het ondankbare ding twijfelde zelfs of het zich zou verlagen tot een innig moment van geluk van verbondenheid met vingers en meloen. Belachelijk gewoon, als men er bij stilstond. Na alles wat ik voor hen had gedaan. Of zo kwam het me toch voor.

En nu besefte ik dat het werkelijk voorbij was. Er was dat moment van zelfreflectie tussen al die afkeurende blikken van gekapte dames die hun dagindeling minuut tot minuut hadden uitgekiend de ochtend van hun ontwaken, en dat zouden doen zolang hun lichaam nog bereid was met hen door het leven te gaan. Zulke afspraken waren aan mij nooit besteed geweest, ik was ervan uitgegaan dat er zoiets als een pact bestond tussen ons allen, delen van wat ik benoemde onder de noemer ‘ik’: wij die elkaar nodig hadden om te bestaan. Maar het ontdekken van mijn ongelijk bleek even pijnlijk als de huid die zich eerst aarzelend maar dan met steeds grotere vellen losmaakte van de weefsels die mijn bloed en cellen verenigden in wat ik beschouwde als het deel van mij dat er steeds vanzelfsprekend was geweest. Ik zag de ontzette blikken van de vrouwen die hun boodschappen nogmaals herschikten in hun tassen maar intussen vanuit hun ooghoeken gadesloegen hoe ik er niet langer in slaagde mezelf bijeen te houden.

De huid krulde in belachelijk perfecte rolletjes op de grond. Het bloed stroomde ertussendoor met een snelheid waarvan men alleen maar boos kan worden wanneer zoiets essentieels ons met een dergelijke snelheid wil verlaten. Organen lagen her en der verspreid over de parking omdat ik me nog in een krampachtige poging van eerherstel zo snel mogelijk naar mijn auto wilde begeven. De dametjes die hun muntstukken uit hun karretjes recupereerden, keken gespeeld geschokt maar hun eigen hart maakte een sprongetje bij zoveel wreedheid, om zo’n vermakelijk feit de volgende dagen mee te kunnen delen tijdens het nippen aan gezamelijke tasjes thee en gekeuvel over niets en alles.

Toen verloor ik ook mijn hart. Het klopte nog na op het harde steen van de straat, die zich als een uitweg voor me uitstippelde, en een vreemdsoortige glimlach tekende zich af op mijn verminkte gezicht. Een eerbaar mens weet immers wanneer de essentie verloren gaat en zonder nog enige tijd te verliezen draaide ik de sleutel om in het slot: om mijn eigen resten gelijk te maken met de grond. Want men weet het immers met het enige dat ons nog rest op dat moment: de ziel weet dat het over is.

About Arret Facultatif

https://arretfacultatif.wordpress.com Deze blog is geschreven in twee talen (nederlands-français), door twee opmerkelijke vriendinnen. Wij vertalen elkaar niet, noch corrigeren elkaar, maar vormen samen een complementariteit in woord en beeld. Wij willen graag met onze handen laten geboren worden daar waar u kan van genieten, onder welke vorm dan ook. Poëzie en kleine stukjes uit het leven, maar ook volsagen verzonnen verhalen, hier vindt u het allemaal!
This entry was posted in Proza and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

3 Responses to Boodschappen en de rest

  1. Angélique says:

    waar haal je het !!! Iedere keer opnieuw ben ik verbaasd…vond het mooi, maar ook moeilijk en toch ook een beetje ‘spooky’… Knap!

  2. weblogtom says:

    Gewoonweg schitterend!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s