Het laatste lied van de viool

Hij opende zijn handjes met een omzichtigheid waarmee men een broos diertje zou beschermen van de boze buitenwereld. Hij had al zijn liefde van vandaag opgespaard voor de schat die hij zonet in zijn hart had omsloten, en in de veilige haven van zijn stoere handjes. Ik opende alle registers van mijn lichaam om dit heerlijke moment te kunnen inademen.
Ik keek naar het viooltje dat in haar perfectie een stille dood lag te sterven maar dat maar al te graag deed in de warmte van zijn enthousiasme. Ze had haar leven honderden malen willen geven om zich zo bijzonder te mogen voelen. Was het uiteindelijk niet de essentie van haar bestaan als sierbloem, om te behagen aan wie haar had gezaaid? En haar schoonheid werd nu bezongen door de ogen van een kind, dat haar bewonderde met een overgave die een volwassene reeds lang verleerd is.
‘Je mag die niet plukken,’ zei ik voorzichtig, wetende dat ik een gevoelige snaar zou raken.
‘Je mag alleen de witte bloemetjes plukken in het gras. Deze bloemetjes hebben mama en papa speciaal gezaaid.’
Zijn gezichtje sloot zich als een bloem in het avondlicht. De ogen werden donkere poelen van verdriet en zijn hele gezichtje leek te trillen van ontzetting.
‘Ik ben helemaal niet boos,’ zei ik met rustige stem, om een rots te bieden in zijn storm van gevoelens.
‘Want ik kon dat niet weten,’ sprak een bevend stemmetje, ‘dat hebben jullie mij nooit verteld.’
‘Nee schat,’ zei ik troostend, ‘dat hebben wij nooit verteld. Maar nu weet je het.’
Ik dacht aan de ondergeschiktheid van de madeliefjes in het gras, die wel door een kinderhand mogen worden afgerukt, zonder dat we er werkelijk om rouwen wanneer ze met velen tegelijk hun stille dood sterven in een vergeten hoek. Het viooltje werd nog kleurrijker in al haar kunstmatige pracht.

‘Kom in mijn armen.’
Mijn stem klonk warm om de hangende schoudertjes een troost te bieden. Zijn gezichtje sprak zoveel verdriet dat ik wou dat er geen onderscheid moest gemaakt worden tussen alle bloemen ter wereld en we nooit het verschil tussen een madelief en een viooltje hadden uitgevonden.
‘Nee mama,’ zei hij zacht, en hij maakte zich aarzelend los uit mijn omhelzing.
‘Ik kom niet bij jou, want dan komen de traantjes.’
Hij wees naar zijn oogjes waar kleine vijvertjes in de ooghoeken lagen. Hij ging achteruit en bleef even staan, met zijn blik op een oneindig punt gericht, terwijl ik me afvroeg wat hij werkelijk zag.
En met herwonnen kracht verwijderde hij zich van mij, om met veel omzichtigheid een plaatsje in het gras uit te zoeken waar het viooltje haar laatste namiddag kon doorbrengen.
Ik bleef achter met lege armen, me afvragend of degene die de viooltjes had onderscheiden van onkruid, ook degene was geweest die zonen had geleerd om hun tranen te bedwingen onder alle omstandigheden. Ook al was ik er om hem te troosten.

About Arret Facultatif

https://arretfacultatif.wordpress.com Deze blog is geschreven in twee talen (nederlands-français), door twee opmerkelijke vriendinnen. Wij vertalen elkaar niet, noch corrigeren elkaar, maar vormen samen een complementariteit in woord en beeld. Wij willen graag met onze handen laten geboren worden daar waar u kan van genieten, onder welke vorm dan ook. Poëzie en kleine stukjes uit het leven, maar ook volsagen verzonnen verhalen, hier vindt u het allemaal!
This entry was posted in Tranches de vie and tagged , , , , , , , . Bookmark the permalink.

5 Responses to Het laatste lied van de viool

  1. weblogtom says:

    masterpiece!

  2. Inke says:

    Heel mooi…..

  3. Dank je wel, alletwee! Het is de vierjarige die ons als volwassene weer leert hoe de wereld in elkaar zit, nietwaar? Elke dag opnieuw mag ik de wereld herbekijken door zijn ogen!

  4. Francina says:

    heel mooi en ontroerend.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s