De kasteeldame

Ik heb gevochten, als een fiere kasteeldame, op de vestingen van mijn kasteel.  De dagen en maanden van onafgebroken strijd hebben me uitgeput.  Nu is er alleen nog de moeheid en de wrange smaak van een verlies nog voor de oorlog helemaal uitgestreden is.

Ik kijk naar de vlakke lijn van de horizon, met de zee die zich tegen het strand stort.  Met een niet aflatende kracht en in een voortdurende beweging zoals alleen de natuur die oneindigheid bezit.  Een mannenfiguur graaft zonder ophouden om het zand te overwinnen.  Hij bouwt aan zijn kasteel, zo groot en stevig dat de zee het niet kapot kan maken.  Een strijd die al bij voorbaat verloren is.  Het getuigt van een ridicule naïviteit om te bouwen met zand in de branding, uitgerekend op de plaats waar de zee haar onmetelijke kracht tentoonspreidt door er haar golven met een daverend geruis te laten neerstorten.

Ik kijk naar mijn man die graaft en bouwt, en ik aanschouw mijn kind dat vol bewondering elke beweging gadeslaat en hem gelooft.  Gelooft dat dit kasteel sterk genoeg zal zijn om de zee te overwinnen.  Een immens diep geloof in niets.  Maar er zal geen teleurstelling zijn.  Want hij zal bouwen en scheppen en aanstampen, tegen beter weten in.  En hij zal de hand van het kind nemen wanneer de zee opkomt en het kind meetronen naar de dijk, en de instorting zal gebeuren in volstrekte eenzaamheid.  Niemand om te vechten, niemand om te kijken, niemand om te strijden. Niemand om te erkennen dat ook dit kasteel niet sterk genoeg was.  Het kind zal dromen van enorme kastelen die standhouden tegen het water, en de vader kijkt niet meer om.

Hij kent de kunst van het leven.  Doorgaan en niet meer omkijken.  Bouwen en laten ineenstorten zonder spijt.  De overmacht van de natuur erkennen, die alles terug herleidt naar het initiële, naar het niets.

Maar ik, ik zie het vallen, als een stille toeschouwer, en mijn teleurstelling is groot.  Ik heb gevochten en gestreden want er was zoveel perfectie die beschermd moest worden, en er was zoveel kracht.  Er was een heel koninkrijk om voor te strijden, en zelfs bij het afbrokkelen van de muren, was er nog de eer.  Ik ben trots.  Ik hou in stand wat van mij is en waar ik aan heb gebouwd.  Maar het heeft niet mogen zijn en de sporen worden uitgewist.  Het heeft nooit bestaan.  Er blijft een vage herinnering maar alles in beschouwing genomen is het uiteindelijk zelfs niet geweest.

Het water beukt tegen de muren en de natuur glimlacht al om haar overwinning.

Mijn kasteel stort met een daverend lawaai in elkaar. De strijd is gestreden.  De zee triomfeert.

About Arret Facultatif

https://arretfacultatif.wordpress.com Deze blog is geschreven in twee talen (nederlands-français), door twee opmerkelijke vriendinnen. Wij vertalen elkaar niet, noch corrigeren elkaar, maar vormen samen een complementariteit in woord en beeld. Wij willen graag met onze handen laten geboren worden daar waar u kan van genieten, onder welke vorm dan ook. Poëzie en kleine stukjes uit het leven, maar ook volsagen verzonnen verhalen, hier vindt u het allemaal!
This entry was posted in Proza and tagged , , , , , , , . Bookmark the permalink.

3 Responses to De kasteeldame

  1. anomama says:

    Prachtig….hier word ik nu stil van….

  2. onderdeappelboom says:

    Ken je het liedje ‘The Queen and the Soldier’ van Susanne Vega? Moet je dringend eens beluisteren (en de lyrics opzoeken…)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s